Houdt God van homoseksuelen?

Op een avond zat ik in de trein met een vriendin te praten over de Bijbel. Een jongvolwassen man die aan de andere kant van het gangpad zat ving onze conversatie op. Hij aarzelde geen moment om zijn bevooroordeelde kennis over de Bijbel aan ons voor te leggen. “De Bijbel roept jullie toch op om homo’s van torens af te duwen?” zei hij enigszins cynisch. Ik vroeg hem of hij mij de tekst kon aanreiken waar ik dit kon vinden, al wist ik best waar hij op doelde. Afgezien van de wijze waarop hij meende dat dit uitgevoerd zou moeten worden, citeerde hij de oudtestamentische wet van God.

Regelmatig krijg ik een dergelijke vraag naar mijn hoofd geslingerd als iemand heeft vernomen dat ik christen ben. Hoe lastig deze vraag ook kan zijn, het is een terechte vraag. Deze mensen zit wat dwars; ze hebben het gevoel dat God homoseksuelen haat en per definitie verwerpt. Dit verzinnen ze niet zomaar, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit sentiment door kerken, al dan niet onbewust, in het leven is geroepen. Vervolgens, als mensen nog de moeite doen om de uitspraken van de kerk te verifiëren in de Bijbel, komen ze het volgende tegen: “Wanneer een man met een andere man slaapt, zoals men met een vrouw slaapt, dan hebben zij beiden iets gruwelijks gedaan. Zij moeten zeker ter dood gebracht worden. Hun bloed rust op henzelf.” (Leviticus 20:13, HSV).

God windt er geen doekjes om in de Bijbel: seksuele omgang tussen twee mannen is zondig. Het is belangrijk om voor ogen te houden dat het toepassen van de straf niet aan ons opgedragen wordt; Jezus heeft de wet vervuld. Maar het feit dat seksuele omgang tussen twee mannen zondig is in Gods ogen en daar in de tijd van het Joodse volk de doodstraf op stond, blijft volledig van kracht. Wat moeten wij hier als christenen mee? Is dit misschien niet helemaal bedoeld zoals het er staat? Zou God misschien wat anders bedoelen? Veel christenen proberen met kunst en vliegwerk deze tekst onschadelijk te maken, en daarbij schromen ze niet om Gods woord op creatieve wijze te weerleggen. Helaas is dit volgens Paulus niet zoals een christen te werk moet gaan, gezien “heel de schrift is door God ingegeven en is nuttig om daarmee te onderwijzen” (2 Tim 3:16, HSV), en de tekst uit Leviticus dus geen slippertje is geweest van God. Hoe zit het dan?

Onze Taak
Het eerste dat we in ogenschouw moeten nemen is dat God niet van ons houdt om wat wij doen of niet doen. God heeft de mensen, die Hij gemaakt heeft, lief en dit staat los van zijn of haar daden. God heeft alle mensen lief, niemand uitgezonderd. (Joh 3:16, 1 Joh 2:2, Rom 5:8). Sterker nog: God is liefde (1 Joh 4:8, 16). We krijgen van Hem dan ook de taak om onze naaste lief te hebben als onszelf (Mar 12:30-31) en om zelfs van onze vijanden te houden (Mat 5:43). Het is niet onze taak om mensen te veroordelen, maar om hen lief te hebben.

Het is dus niet onze taak om mensen te veroordelen, maar om hen lief te hebben.

Seksuele Zonde
Het feit dat wij de opdracht krijgen om onze naaste lief te hebben neemt natuurlijk niet weg dat de teksten over homoseksualiteit er staan zoals ze er staan. Je doet echter geen recht aan de Bijbel als je enkel en alleen de wet over seksuele omgang tussen twee mannen citeert. De wet geeft namelijk veel meer geboden over seksuele omgang waar, net als bij seksuele omgang tussen twee mannen, bij overtreding de doodstraf het gevolg was: “Een man die met de vrouw van iemand anders overspel pleegt, die met de vrouw van zijn naaste overspel pleegt, moet zeker gedood worden, de overspeler en de overspeelster. Een man die met de vrouw van zijn vader slaapt, ontbloot de schaamte van zijn vader. Beiden moeten zeker ter dood gebracht worden. Hun bloed rust op henzelf. Wanneer een man met zijn schoondochter slaapt, moeten beiden zeker ter dood gebracht worden. Zij hebben een afschuwelijke schanddaad begaan. Hun bloed rust op henzelf. (…) Een man die met een dier de geslachtsdaad verricht, moet zeker gedood worden. Ook het dier moet u doden.” (Leviticus 20:10-12, 15, HSV).

De context brengt mij tot de volgende conclusie: seksuele zonde wordt door God heel serieus genomen, en in het oude testament stond daar in de meeste gevallen de doodstraf op. God bepaalt wat goed en kwaad is en is daarin volledig tijdloos en rechtvaardig. Daar wil ik op vertrouwen. Op basis daarvan zeg ik: als ik mij aangetrokken zou voelen tot mannen, zou ik mij willen onthouden van seksuele omgang met een man. Maar dit staat gelijk aan het feit dat ik mij wil onthouden van seksuele omgang vóór het huwelijk en, in de toekomst, van seksuele omgang met andere vrouwen dan mijn eigen vrouw.

Een andere God?
Dit leidt tot de terechte vraag: waar is die liefdevolle God die ons opdraagt Hem lief te hebben boven alles en onze naaste als onszelf? Veel christenen komen tot het volgende antwoord: In het oude testament zie ik een hele andere God dan in het nieuwe. De God van het oude testament is een gruwelijk oordelende God die voor allerlei zonde de doodstraf toegepast en dat is een andere God dan de God van het nieuwe testament. Op deze manier schrijven veel christenen in één klap het oude testament af, maar daarin zien ze wat over het hoofd: Het nieuwe testament gaat namelijk veel verder dan het oude testament als het gaat om oordeel en straf.

Het probleem van de zonde
Daar waar in het oude testament voor bepaalde zonde de doodstraf staat, zegt Paulus in het nieuwe testament dat op elke zonde uiteindelijke de doodstraf staat! “Want het loon van de zonde is de dood…” (Romeinen 6:23a, HSV). Daar waar God in de wet van het oude testament enkel voor een aantal, ogenschijnlijke zwaardere, zonden de doodstraf had staan, zegt het nieuwe testament dat elke zonde, hoe groot of klein ook, de doodstraf verdient. Paulus gaat verder: “…maar de genadegave van God is eeuwig leven, door Jezus Christus, onze Heere.” (Romeinen 6:23b, HSV). Paulus laat hier de kern van het evangelie zien, daar waar het allemaal om draait: Wij zondigen en dus verdienen wij de rechtvaardige straf die staat op die zonde, namelijk de (eeuwige) doodstraf. Hierin wordt de liefde van God voor ons duidelijk, want ondanks dat wij die straf volkomen rechtvaardig verdienen, zegt Jezus: “Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” (Johannes 3:16, HSV).

Het Evangelie
De wetten van het oude testament geven ons een klein inkijkje in wat allemaal zondig is en wat de terechte straf daarvoor zou zijn. Het nieuwe testament maakt dat inkijkje volkomen door te laten zien dat de straf op elke zonde de dood is en dat wij die dus allen verdienen. Juist daarin wordt de liefde van God aan ons bewezen, namelijk dat Hijzelf het oordeel dat wij hadden verdiend aan het kruis heeft gedragen. Als wij dat geloven en ons bekeren, mogen wij met zekerheid weten dat wij eeuwig leven zullen ontvangen: “En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken.” (Johannes 10:28, HSV).

Betekent dit dat wij vervolgens maar blijven zondigen, “opdat de genade toeneemt? Volstrekt niet!” (Rom 6:1-2, HSV). Als wij Jezus werkelijk toebehoren zullen wij Hem, door de kracht van Zijn Geest, gehoorzamen. Zonde is zonde – maar dankzij het volbrachte werk aan het kruis van Golgotha zijn we bevrijd van de verslaving om te zondigen. We zijn vrij om Hem te gehoorzamen. “Mijn lieve kinderen, ik schrijf u deze dingen opdat u niet zondigt. En als iemand gezondigt heeft: wij hebben een Voorspraak bij de Vader; Jezus Christus, de Rechtvaardige.” (1 Joh 2:1, HSV).

Struggle jij met dit onderwerp? Neem een kijkje op http://hartvanhomos.nl/