Millennials zijn niet zo doelgericht als je denkt

In de loop der jaren zijn veel leiders gefrustreerd geraakt door millennials, gezien ze niet zo doelgericht zijn als hen werd voorgesteld. Ik herinner me iemand die eens tegen me zei: “Millennials zijn geen activisten. Het zijn slappelingen!”

Ik snap zijn punt. Toch hebben jonge mensen meer de neiging tot het stellen van doelen dan generaties eerder. Maar wat veel leiders niet begrijpen, is dit: millennials worden niet aangetrokken tot het creëren van doelen. Ze worden aangetrokken tot het creëren van gemeenschappen.

Gemeenschappen, geen doelen
Millennials doen niets als individu. Ze doen iets als groep. Het is niet uitgesloten, maar het is zeldzaam als ik een jongere ontmoet die in zijn eentje voor een lange tijd trouw dient. Hier zijn bijvoorbeeld enkele doelen, waar iedereen op is gesprongen:

  • Herinner je je nog toen iedereen op zoek was naar Kony?
  • Weet je nog toen iedereen emmers met ijs over hun hoofd gooide?
  • Weet je nog toen iedereen met LiveStrong polsbandjes liep?

Toch zal je vandaag waarschijnlijk niemand tegenkomen die hiermee bezig is. Waarom zijn ze gestopt?

  • Is Kony gevangen genomen?
  • Is ALS geen probleem meer?
  • Is kanker genezen?

Nee. De behoefte is niet verdwenen, maar de gemeenschap wel. En daarom de millennials ook.

Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat William Wilberforce één van de bekendste activisten ooit was. Wanneer jouw doel meer dan 25 jaar nodig heeft om te slagen en met succes een einde maakt aan de Britse slavenhandel, ben je geen slappeling. Maar wat velen vergeten is dat Wilberforce dit niet alleen heeft bereikt. Zijn gemeenschap was cruciaal.

Hij sloot zich aan bij de Clapham Sect, een diverse gemeenschap van predikanten, wiskundigen, brouwers, schrijvers, kunstenaars en parlementsleden. Het was een gezamenlijke inspanning. Het was een doelgerichte gemeenschap. Toen het moeilijk werd – als hun zaak niet trendy was, als ze niets voor hen hadden – hadden ze elkaar en hun overtuigingen. Dit klinkt net zoals de discipelen en de vroege kerk.

Millennial disconnect
Als jonge mensen op zoek zijn naar een doelgerichte gemeenschap, moeten ze niet verder kijken dan de kerk. De kerk is de hoop van de wereld. Dus waarom zoekt ’s werelds meest doelgerichte generatie over het algemeen geen verbinding met de meest doelgerichte organisatie ter wereld?

Waarom zoekt ’s werelds meest doelgerichte generatie over het algemeen geen verbinding met de meest doelgerichte organisatie ter wereld?

Ik denk dat ze geen verbinding zoeken omdat velen van ons zijn afgedwaald van ons unieke doel. Christus riep ons om discipelen onder alle volken te maken, maar de realiteit is dat de meeste christenen niemand discipel maken. Slechts 17 procent van de christenen zegt dat ze met een geestelijke mentor samenkomen als onderdeel van hun discipelschap. Dat klinkt niet alsof Jezus’ laatste woorden onze eerste prioriteit zijn geweest.

Met Zijn laatste woorden gaf Jezus ons de Grote Opdracht om te gaan en discipelen te maken (Mattheüs 28: 18-20). Ik weet dat er tegenwoordig veel gepraat wordt over ‘making America great again’. Maar wat christenen moeten doen is het opnieuw groot maken van de opdracht – ‘make the commission great again’. (Ik heb hier misschien wel, of misschien ook wel niet, een rood petje bij op.)

De kerk heeft geen millennial-probleem. Het heeft een discipelschaps-probleem.

Het maken van discipelen is de kern van waar de kerk over zou moeten gaan. Ik geloof dat het ons falen hierin is, waardoor vele millennials de kerk vaarwel hebben gezegd. Het is niet omdat de kerk de verkeerde muziek speelde of de voorganger geen skinny jeans droeg of voldoende volgers had op social media. Het is omdat veel kerken zijn gestopt discipelschap serieus te nemen. In plaats van jongeren uit te nodigen voor hetzelfde spannende en veeleisende avontuur waar Jezus zijn discipelen voor riep, nodigden veel kerken hen uit om lid te worden van een club en de status-quo te handhaven.

Het maken van discipelen is de kern van waar de kerk over zou moeten gaan. Ik geloof dat het ons falen hierin is, waardoor vele millennials de kerk vaarwel hebben gezegd.

De kerk kan niet langer teren op het leveren van informatie als hun belangrijkste product, omdat deze generatie de hele dag door op informatie kan googelen. In onze digitale wereld bevindt de waarde van informatie zich op een historisch dieptepunt. Dit is van invloed op hogescholen, uitgeverijen en zelfs de kerk. Je hoeft niet naar de kerk te gaan om informatie te krijgen. Millennials kunnen een boodschap livestreamen, een podcast downloaden of een YouTube-video bekijken. Maar er is nog steeds geen app voor echte verbinding en levenslange discipelschap. Dat is wat de kerk kan bieden en de wereld niet.

Ik zeg niet dat discipelschap gemakkelijk is. Ik zeg alleen maar dat het, het waard is. De Grote Opdracht heeft veel aandacht nodig, niet slechts een geestelijk ‘hopen op het beste’.

Nogmaals, we hebben geen millennial-probleem; we hebben een discipelschaps-probleem. En als we het niet oplossen, zijn millennials de laatste om ons zorgen over te maken; er al is een nieuwe generatie op komst is. Wat we de komende 10 jaar prioriteit geven, zal de gezondheid van de kerk bevorderen of belemmeren.

We hebben geen millennial-probleem; we hebben een discipelschaps-probleem.

Als ze een doel willen, laten we ze er dan één geven. Laten we, in plaats van geobsedeerd te zijn over hoe je millennials kunt bereiken, investeren in hoe we ze kunnen mobiliseren. Laten we deze generatie discipelen, zodat zij de volgende kunnen discipelen.

Bron: The Gospel Coalition