Organisch voedsel, essentiële oliën en het Evangelie van genade

Eén van de laatste trends in Christelijke kringen, en eigenlijk overal, is “organisch”. Als samenleving besteden we steeds meer geld aan organische producten; vrije-uitloop eieren en gras gevoerd rundvlees. Alles met het stickertje “natuurlijk” wordt al snel de gewenste methode, zelfs als wij niet helemaal weten wat dat stickertje precies betekent. Sommigen vervangen traditionele medicijnen met essentiële oliën. Deze oliën beloven een grote diversiteit aan ziekten te genezen, van een simpel griepje tot chronische aandoeningen.

Hoewel het eten van organisch voedsel en het gebruiken van niet-traditionele medicijnen waardevol kan zijn, is het gevaarlijk als we hierdoor een superieur gevoel ontwikkelen. In onze poging om een meer organische en natuurlijke levensstijl te ontwikkelingen, kan het makkelijk zijn om neer te kijken op mensen die hier niet aan meedoen. Wanneer het promoten van onze keuzes in voedsel en medicijnen de nieuwste vorm van evangelisatie is, laten wij zien waar onze hoop echt ligt – en dat we het Evangelie vergeten waarvan wij zeggen het zo lief te hebben. 

Wanneer het promoten van onze keuzes in voedsel en medicijnen de nieuwste vorm van evangelisatie is, laten wij zien waar onze hoop echt ligt – en dat we het Evangelie vergeten waarvan wij zeggen het zo lief te hebben. 

Laat het duidelijk zijn dat ik niet tegen gezond eten ben. Ik ben het er volledig mee eens dat wat wij eten invloed op ons heeft, en dat wij verstandige rentmeesters van onze lichamen zouden moeten zijn. Lichamelijke oefening, verantwoordelijk eten valt hier ook onder, is van enig nut (1 Timotheüs 4:8). Maar een groeiende zorg van mij is dat we moeten oppassen dat we niet meer passie krijgen om anderen te overtuigen van onze voedselvisie, dan anderen op Christus te wijzen. 

Discutabele onderwerpen
Een vriendin van mij vertelde mij over een paar fanatieke smeekbedes die zij ontvangen had om Bijbelstudies te leiden over gezond eten. Maar vertelt de Bijbel ons hier genoeg over om een hele cursus te houden over wat en hoe wij zouden moeten eten? En hebben wij als gelovigen het recht om anderen te vertellen wat een meer Bijbels menu is?

Romeinen 14 behandelt precies dit soort zaken. Keuzes over voedsel en medicijnen zijn precies dat, keuzes. Deze vallen in een grijs gebied dat wij in de Bijbel kennen als discutabele onderwerpen. Paulus schrijft in Romeinen 14:1-4:

Aanvaard dan wie zwak is in het geloof, maar niet om over meningsverschillen te strijden. De een gelooft wel dat hij alles eten mag, maar wie zwak is, eet plantaardig voedsel. Wie wel alles eet, moet hem niet minachten die niet alles eet. En wie niet alles eet, moet hem niet veroordelen die alles eet. God immers heeft hem aanvaard. Wie bent, dat u de huisslaaf van een ander oordeelt? Of hij staat of valt, gaat alleen zijn eigen heer aan. Hij zal echter staande gehouden worden, want God is bij machte hem staande te houden.

Hier ervaart de ene gelovige de vrijheid om vlees te eten (ondanks associaties met de lokale heidense religie), terwijl een ander overtuigd is dat hij alleen plantaardig voedsel kan eten. Paulus stelt dat deze voedselkeuzes, ook al staat er veel op het spel, een zaak van het persoonlijk geweten is. Iemand is niet meer gerechtvaardigd of godvrezender vanwege het opleggen van beperkingen aan zichzelf, of juist het niet opleggen van beperkingen. God heeft beide gelovigen geaccepteerd en wij zouden dat ook moeten doen.

Wij moeten onszelf de vraag stellen: laten wij een gastvrije cultuur zien als wij heel sterk onze meningen over voedsel en medicijnen ventileren in een groep met mensen? Wat is de toon van onze stem richting de mensen om ons heen, als wij onze keuzes uitleggen rondom onze levensstijl? Zouden wij afstotend kunnen zijn als wij een hele sterke mening verkondigen over dingen die te maken hebben met persoonlijke voorkeur? 

Als onze gesprekken altijd gaan over ons lievelingsonderwerp is het tijd om de vraag te stellen of dat onderwerp niet te belangrijk is geworden in onze levens.

Waar ligt jouw rechtvaardiging?
Als wij onszelf identificeren met een zekere levensstijl ligt de verleiding op de loer om onze identiteit en rechtvaardiging te zoeken in onze persoonlijke voorkeur. Eten, school en vaccinaties zijn voorbeelden waar je als individu of gezin keuzes over moet maken die gemakkelijk de motivatie van ons leven kunnen worden. Hoe erg ben jij bezig om anderen te overtuigen van de onderwijskeuzes die jouw gezin heeft gemaakt? Of ben jij druk om iedereen zo ver te krijgen dezelfde oliën als jij te gebruiken, terwijl je neerkijkt op een zuster in Christus die haar kinderen een dosis antibiotica geeft bij een ziekte?

Als onze gesprekken altijd gaan over ons lievelingsonderwerp is het tijd om de vraag te stellen of dat onderwerp niet te belangrijk is geworden in onze levens. Als wij constant informatie delen met anderen over de manier waarop wij eten, ziektes behandelen en onze kinderen opvoeden, zou er een alarm moeten afgaan in ons hoofd over waar wij echt onze hoop op vestigen. Als Christenen hebben wij een middelpunt en hoop die al deze discutabele onderwerpen ver overstijgen.

Alleen in Christus vinden we echte wijsheid, hoop en genezing

Ons ene grote Doel
Alleen in Christus vinden we echte wijsheid, hoop en genezing. Het zijn Zijn woorden, beloften en allesomvattende waarheden die wij met blijdschap zouden moeten delen met anderen, niet het laatste wetenschappelijke artikel dat onze voedselkeuzes als de meest verstandige keuze bevestigt.

Laten wij bekend staan als datgene waarvoor wij als Christenen bekend zouden moeten staan: een vaste hoop en vertrouwen in de kracht van Christus om levens te veranderen – ongeacht wat jij eet bij het ontbijt.

Bron: desiringgod.org