Wat kan de vervolgde kerk ons leren?

Ontmoet Roy. Toen hij 15 was werd hij, samen met een groep studenten, aangevallen door een groep Moslims. In plaats van afstand te doen van zijn geloof zei de jonge Indonesiër moedig: “Ik ben een soldaat van God … klaar om te sterven voor Christus.” Het laatste woord dat hij zei was “Jezus.”

De negentienjarige Mee was nog amper twee maanden christen toen een communistische wacht in haar Laotische dorp op haar af kwam, terwijl hij een wapen op haar hoofd richtte, en zei: “Als jij christen blijft zal ik je nu doden.” Mee reageerde: “U kunt mijn lichaam doden, maar niet mijn geest.”

In China hebben door de afgelopen jaren heen nieuwe regels het illegaal gemaakt voor tieners om kerkdiensten bij te wonen en voor leraren, voorgangers en ouders om religie aan te leren aan iedereen onder de 18. Door het negeren van deze regels zijn velen gearresteerd en opgesloten.

Ik ben 19. Ik beschouw mijzelf al mijn hele leven als christen. Ik ben nooit vervolgd, bedreigd of opgesloten voor mijn geloof.

Ik kan het niet helpen te denken: Als ik Roy, Mee of een tiener in China zou zijn, zou ik Christus zo trouw volgen?

Verandering in mijn wandel met God
Door de afgelopen jaren heen ben ik bewust meer op de hoogte van de vervolgde kerk. Lezen over hoe Christus’ volgelingen in Somalië gedood worden door hun families omdat ze zich bekeren vanuit de Islam, en over hoe gelovigen in Iran alles riskeren om een Bijbel in hun bezit te kunnen krijgen, heeft mijn ogen geopend voor mijn eigen vaak zelfvoldaan geloof. 

Ik zag mijn apathie – tegenzin om tijd door te brengen met Christus, Zijn Woord te lezen, en met Zijn volk samen te komen – in sterk contrast met het commitment van de vervolgde gelovigen in diezelfde zaken. Ik heb gehoord van christenen in China die bidden dat er vervolging mag komen in Amerika, omdat ze weten dat vervolging je wandel met God verdiept.

In westerse landen is de oproep om Christus te volgen vaak meer als het opsteken van je hand aan het einde van een dienst en minder als het afleggen van je leven.

In westerse landen is de oproep om Christus te volgen vaak meer als het opsteken van je hand aan het einde van een dienst en minder als het afleggen van je leven. Maar in landen als China, India en Noord-Korea ziet het volgen van Jezus er heel anders uit. Het christendom aannemen betekent het riskeren van je leven, je vrijheid, of minstens je baan. Het kan moeilijk zijn om zelfs maar aan een Bijbel te komen. Bijeenkomen met gelovigen is op zichzelf al een privilege, helemaal door hoe gevaarlijk het is.

Toen mijn ogen geopend werden voor dit contrast ben ik gaan begrijpen dat het volgen van Jezus betekent dat ik mij moet vastklampen aan Hem – wat het ook zal kosten.

Verandering in hoe ik de kerk zie
Als naar de kerk gaan je leven riskeren zou betekenen, zou je gaan?

In het westen is deze vraag hypothetisch, omdat er meestal weinig tot geen risico is. Maar voor velen van onze broeders en zusters in de wereld is het een realistische vraag met werkelijke consequenties.

Wanneer ik mij andere tieners voorstel in China en Iran, die hun leven riskeren om met andere gelovigen samen te komen, word ik verootmoedigd en gebroken door het feit dat tieners in het westen de kerk verlaten. Het is ook shockerend om je te realiseren dat, in een poging om tieners te trekken, veel jeugdgroepen hun belangstelling proberen te wekken met oppervlakkige zaken – pizza-feestjes, give-aways, games en entertainment.

De lichtzinnigheid waarmee ik het samenkomen met andere christenen benaderde staat in schril contrast met wat anderen riskeren.

Ik leerde niet alleen van de vervolgden om de lokale gemeente meer te waarderen, het breidde ook mijn perspectief uit richting de wereldwijde gemeente. De kerk is groter dan onze eigen gemeente, denominatie en land, en we zijn geestelijk één lichaam met deze enorme familie van Christus’ volgers. Je dit realiseren inspireert ons om te geven om de wereldwijde gemeente in volhardend gebed en financiële ondersteuning. 

Verandering in hoe ik het Evangelie waardeer
Je zou verwachten dat door vervolging het christendom zou afnemen en mensen zouden kiezen om zich af te keren van Christus. Maar in veel omgevingen waar vervolging plaatsvindt, vanaf de vroege kerk tot nu, is het tegenovergestelde waar. In Iran zou de snelst-groeiende beweging van het christendom zijn, ondanks het feit dat de overheid zeer onderdrukkend is. De Bijbel is illegaal en christenen verliezen regelmatig hun baan door hun toewijding aan Christus. China maakte door de afgelopen 30 jaar heen ook een explosieve groei van het christendom mee. En hoewel beperkingen vanuit de overheid de afgelopen jaren zijn aangescherpt blijft de kerk groeien.

Wij, die vrijheid van religie genieten, hebben een unieke strijd te voeren tegen de verleiding om achterover te hangen in comfort en onze opdracht te verzaken, of het nu uit angst voor bespotting is of simpelweg omdat het ons oncomfortabel maakt.

Dat ik meer hoor over deze vervolgde broeders en zusters heeft ervoor gezorgd dat ik het Evangelie meer liefheb en het heeft me uitgedaagd na te denken over hoe ik het uitleef en deel met anderen. Christenen in China en Iran hebben alles opgegeven voor het Evangelie omdat zij de kracht ervan hebben ervaren. Zij hebben hun leven op het spel gezet als reactie op Christus’ oproep “Kom, volg mij” en “ga naar alle naties” en zij beschouwen het de kosten waard.

Wij, die vrijheid van religie genieten, hebben een unieke strijd te voeren tegen de verleiding om achterover te hangen in comfort en onze opdracht te verzaken, of het nu uit angst voor bespotting is of simpelweg omdat het ons oncomfortabel maakt. Maar het Evangelie is de strijd waard. Ik heb vaak geweigerd om over Jezus te praten omdat ik mij voor een moment oncomfortabel zou voelen. Het breekt mijn hart dat tieners in andere plaatsen kansen grijpen om het Evangelie te delen, zelfs als het hun het leven kost – terwijl ik het niet deed, omdat ik het awkward vond. 

Verandering hoe ik vandaag leef
Ik stel mijzelf regelmatig de vraag: Als ik in een land zou zijn waar vervolging is, hoe zou ik leven? Zou ik sterk blijven? Zou ik toegeven? Zou ik in staat zijn om Jezus te volgen – wat er ook gebeurt?

Deze vragen stellen – en lezen over andere tieners die deze vragen werkelijk moeten beantwoorden – heeft mijn leven en geloof uitgedaagd en maakte dat ik ging nadenken over hoe ik vandaag leef. Lezen over, en bidden voor, de vervolgde kerk schudde mij uit mijn eendimensionale christendom en gaf mij een breder perspectief op wat het betekent om Christus te volgen.

Mogen we onthouden dat Jezus volgen iedere prijs waard is; mogen we iedere dag leven voor de glorie van Zijn naam.

Charles de Foucauld, een martelaar uit het begin van de 19e eeuw, schreef eens: “Leef vandaag alsof je vanavond zou gaan sterven als martelaar.”

Mogen we met zulke heilige moed leven. Mogen we niet opgeven in comfort waar anderen voor lijden, of in vrijheid opgeven waar anderen voor sterven. Mogen we onthouden dat Jezus volgen iedere prijs waard is; mogen we iedere dag leven voor de glorie van Zijn naam. En mogen we leren hoe we trouw onze broeders en zusters zullen bijstaan door standvastig gebed, continue support en zelf-gevende opoffering.

Bron: The Gospel Coalition