Wekelijks Woord door Paul Tripp


O Denneboom


Mijn gezin hield van het moment wanneer we, voor het licht was, in het duister zaten.  

Elk jaar achtervolgden mijn kinderen me met de vraag wanneer het zou gebeuren; ze discussieerden met elkaar over hoe groot het zou zijn. We zetten ze dan in de auto en reden naar de plek waar we altijd onze kerstboom uitkozen. 

Nadat we de meningen van iedereen hadden afgewogen, kozen we een boom, bonden die op het dak van onze auto en reden naar huis. Die nacht zouden we de boom met het gezin versieren. Nadat we de boom met pracht hadden versierd, zouden we alle lichten uitschakelen en ons verbazen over hoe helder het licht scheen in de duisternis.

Ik hou van dit soort momenten, omdat ik denk dat we als gelovigen de meeste vierende gemeenschap op aarde horen te zijn. We weten dat alle goede dingen die we leuk vinden en alle familie-liefde die we ervaren, zoete en onverdiende geschenken van onze hemelse Vader zijn. 

Maar ik ben me ervan bewust dat we herdenken- en dat we ons gezin helpen te herdenken- dat hoewel deze mooie feestdagen over een hout gaan, het niet gaat over de versierde boom in je woonkamer die je zo zorgvuldig hebt versierd. 

Vanaf zijn eerste ademhaling marcheerde het leven van die Baby in de kribbe naar een hout. Het zou geen hout van schoonheid of viering zijn, maar van opoffering en dood. Het zou niet in iemands huis staan als onderdeel van een seizoensgebonden traditie, maar het zou buiten de stadmuren staan op een heuvel van executie. 

Deze Baby zou niet voor zijn hout staan en glimlachen om zijn schoonheid, maar erop gemarteld worden, genageld tussen veroordeelden. Dat hout op de heuvel was geen symbool van een seizoen, maar een instrument van oordeel. Op die schijnbaar hopeloze heuvel gaf het hout des doods leven en hoop aan de mensheid. 

De Adventsperiode vertelt een adembenemend verhaal. Het is een verhaal over onontkoombare nood, een glorieuze incarnatie, een plaatsvervangend leven, een zoenoffer en een zegevierende opstanding. Alleen God kon zo’n verhaal schrijven, en alleen God kon het verhaal voltooien. 

Het is een verhaal dat bedoeld is om ons te verbazen, te vernederen, te vangen, te redden, te transformeren en ervoor te zorgen dat we in verwondering leven en aanbidden. Dit verhaal biedt de enige manier om jouw identiteit en werkelijke behoefte te begrijpen. Dit verhaal laat zien waar hoop te vinden is en wijst je op de betekenis en het doel van je bestaan. 

Ik heb geen problemen met de kerstverhalen van sleeën, sneeuwmannen, geschenken en cadeautjes. Ik sta ook niet afwijzend tegenover het zingen van onnozele kerstliedjes. Waar ik me zorgen over maak, is dat we temidden van de opwinding om onze kerstboom te versieren, we het Kruis vergeten. 

Voer je Adventsgesprek over een hout, maar niet die in je woonkamer. Praat over hoe die Baby in de kribbe niet kwam om een stuk hout te versieren, maar om eraan te hangen voor jouw redding. Herinner jezelf en je gezin eraan dat in een wereld die verduisterd is door zonde, dat hout van opoffering en verlossing schijnt als een licht van eeuwige hoop dat nooit zal uitgaan.  

 

Gods zegen,

Paul David Tripp

 


Verwerkingsvragen

1. Hoe kan jij je kerstviering groter en beter maken dit jaar? Welke nieuwe herinneringen kan je maken?

2. Temidden van deze tijdelijke kerstvieringen, hoe kan jij jezelf ervan verzekeren dat jouw aandacht nog steeds op het eeuwige Evangelie is gericht?

3. Hoe liet jij deze week zien dat je nog steeds het reddende bloed van Jezus nodig hebt, dat Hij voor jou vergoot aan het kruis?

4. Hoe heeft het slavernij-brekende werk van Jezus aan het kruis je in staat gesteld om Gods koninkrijk te verkiezen boven je eigen zondige verlangens deze week? 

5. Met wie heb jij, buiten je familie, een relatie die het echte verhaal over Kerst moet horen?

 

Overdenking overgenomen van Paultripp.com en vertaald door Godgericht.nl.